ဟိုးတုန္းက လြမ္းစရာ…

ငယ္ငယ္တုန္းကအေတြးေတြဟာ လတ္ဆတ္တယ္။ လန္းဆန္းတယ္။ တက္ၾကြတယ္။ တကယ္ေတာ့ အတိတ္ဆိုတာ ပစၥဳပၸန္ကေနျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း အနာဂတ္အတြက္ အားယူရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးပါ..။ ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ ငယ္ငယ္ကအေတြးေလးေတြကို တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။
အိပ္ခ်င္လို႕သန္းေပမယ့္
သန္းရင္လည္းအိပ္ခ်င္ေျပပါတယ္..။
က်ေနာ္ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ဖို႔သန္းေ၀လိုက္တယ္..
သန္းေ၀ကေတာ့ ဆီးဂိမ္းမွာ ေဘာသြားကန္တယ္
တီဗြီဂိမ္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတဲ့ ကေလးေတြ မ်ားမ်ားလာေနတယ္
ေရမ်ားမ်ားေသာက္ရင္ေတာ့က်န္းမာေရးေကာင္းတယ္ ေျပာၾကတယ္
အေမကေတာ့ ေသနာေလး နင္ဘာမွမေကာင္းဘူးေျပာတယ္
ေနမေကာင္းတုန္းကေတာ့ ခ်စ္သူလာသြားတယ္..။
မီးပိြဳင့္မွာ မီးနီမိတုန္း ခ်စ္ရသူ NINA ကို ေတြ႔လုိက္တယ္..
က်ေနာ္ကေတာ့ ေရႊဒုံးဘီေအာင္ရဲ႔ အေတြ႔ ကို သြားၾကည့္လိုက္တယ္
လူေတြၾကည့္ပံုတမ်ိဳးျဖစ္ေနပါလား
ေက်းဇူးျပဳ၍ ဘီလ္ဂိတ္နဲ႔အမ်ိဳးေတာ္ပါရေစ
ဒါနဲ႔ ခ်ီေဂြဗာရာ ေတာင္ NIKE တံဆိပ္ၾကီး ေခါင္းေပၚတင္လို႔
က်န္ဇီမင္း ေတာင္ new china ideology ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုတ္ ကိုင္ၿပီး မဟာတံတိုင္းႀကီးကို ေဆးျပန္သုတ္ဖို႔လုပ္ေနၿပီ..
မိုးကုန္ရင္ အိမ္ေတြျပန္ၿပီၤး ေဆးသုတ္ၾကေတာ့မယ္
အလစ္သုတ္သမားတစ္ေယာက္ကို ေပါလြန္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ေပးခိုးလိုက္တယ္
အခ်ိန္ဟာ ထြက္ၿပီးသား ဆင္စြယ္နဲ႔တူတယ္တဲ့
ဆင္စြယ္ေတြကို အာဖရိကမွာမီးပံုရွိဳ ႔တယ္
မီးရွိဳ႔လို႔ရမယ္ဆို ရင္ သူမအမုန္းေတြကို မီးပံုရွိဳ ႔ ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္
ထြဏ္းထြဏ္းကေတာ့ ရွိဳ ႔မီး တဲ့
အင္ဒိုနီးရွားမွာေတာ့ ေတာမီးအႀကီးအက်ယ္ ေလာင္သြားတယ္
ဆူဟာတိုကေတာ့ သူတျပားမွ လာဘ္မစားရပါတဲ့
က်ေနာ္ကေတာ့ အခုရက္အစားအေသာက္ပ်က္တယ္
ဇာတ္ပ်က္တဲ့ ေဆးေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ loss of appetite လို႔မၾကားတၾကားရြတ္သြားတယ္
ငွက္ကေလးေတြ မနက္ဆို ကဗ်ာရြတ္ၾကတယ္
က်ေနာ္ အေရွ႔ဟာအေရွ႔ အေနာက္ဟာအေနာက္လို႔ တိုးတိုးရြတ္ၾကည့္တယ္
ေရႊႏိုင္ငံသား ေဒါက္တာ ရဲႏိုင္ နဲ႔ မာလာယုကၽြန္းသား မဟာသီယာ ကေတာ့ အေရွ႔ကိုၾကည့္ပါတဲ့
တံခြန္တိုင္နဲ႔ ေရႊကုကၠားကေတာ့ အေနာက္ မွာ ရွိတယ္
အေရွ႔တိုင္းရဲ႔ အလင္းေရာင္က ေမတၱာတရားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာပဲ
ကြယ္လြန္သြားတဲ့ဆရာႀကီး ဦးဘခင္ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ
ရာေက်ာ္စပါးေတြေတာ့အထြက္တိုးကုန္ၿပီ
တိုးတက္မႈဆိုတိုင္း အရည္အခ်င္းနဲ႔ အရည္အတြက္ ဘယ္ဟာကအေရးႀကီးလဲ
အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ သစၥာနဲ႔ ကိုယ္က်င့္တရားပဲ

ျမန္မာျပည္ကို လာခဲ့ပါ
အလင္းပိတ္၀တၳဳမွ x RAY ရိုက္လို႔ရတယ္
ေက်းဇူးျပဳ၍ ငယ္စဥ္ကေရႊေရာင္အိပ္မက္မ်ားကို X RAY ရိုက္ေပးပါ..
ပန္းျခံထဲမွာေကာင္မေလးကိုေကာင္ေလးကပါးရိုက္တယ္
ပါးျပင္ေပၚကေန႔စြဲမ်ားကိုသတိရခ်င္သည္
အတိတ္ေမ့သစ္သီးမ်ားကို ခ်ိပ္ပိတ္တင္ဒါႏွင့္၀ယ္ယူခ်င္သည္..
တားျမစ္သစ္သီးေတြတယ္လဲေပါသကိုး
အာဒမ္နဲ႔ ဧ၀ တားျမစ္သစ္သီးကို ဘယ္သူစစားတာလဲ
သီေပါမင္းရဲ႔ အဘယ္လက္ကို စုဘုရားလတ္စဆြဲတာလဲ
ေအာက္ေစ်းနဲ႔ေတာ့ အခ်စ္ကိုေလလံဆြဲလို႔မရဘူးဗ်
ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့ ကိုျပည့္ၿဖိဳး က်န္းခန့္သာလို႔မာပါေစ
အခုေတာ့ အားလံုးက်န္းမာေရးအတြက္ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ပါဦးမည္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အိပ္ခ်င္လို႕သန္းေပမယ့္
သန္းရင္လည္းအိပ္ခ်င္ေျပပါတယ္..။


…….        ……..

တခ်ိဳ႔ စာပိုဒ္ေတြက ေမ့ေနလို႔ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္စဥ္းစားရင္းေရးၾကည့္လိုက္တာပါ…။
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြက အေၾကာင္းေတြျဖစ္တဲ့ သန္းေ၀ ဆီးဂိမ္းမွာ ေဘာလံုးကန္တာကစလို႔ က်န္ဇီမင္းတို႔ သီေပါမင္းလက္ကို ဆြဲတဲ့ျပႆနာအထိ အကုန္ပါပါတယ္..။ ေတြးၾကည့္ရင္ လြမ္းဖို႔ထက္ေကာင္းတဲ့ ကိစၥေတြကို ဆင္ျခင္ႏိုင္မွာပါ..။

စေကာ္လာ ဦးတက္ထြတ္ ႏွင့္ ပန္းခ်ီဆရာ ဦးဘသက္ တို႔အေၾကာင္း

U Tet Tut (26 Nov 1910-22 Dec 1978) is an extra-ordinary Burmese scholar. A native of Okshipin village , Monywey, Monywa, he studied at Rangoon University, and was in School of Oriental and African Studies, London for his master degree in Pali Language in 1936. He worked a lot for his thesis. He started to write a paper, but was never satisfied with his work. He used to tear his papers whenever he completed a chapter. This habit obsessed him and he never completed his thesis. But he had contributed a lot for his native land. He donated very rare  Parabeiks and Pe manuscripts of Konbaung period, which were taken away by British soldiers during the third Anglo-Burma war in 1885. Yet he lived at 45, Bernard Road, London till he passed away in 1978. He never came back to Burma, except a very short return for just one month in 1939. He helped his fellow scholars during their stay in London for their further studies. He helped the British with preparing Burmese papers at GCE exams, and the foreign department with translating Burmese records.  He declared himself a Burmese citizen of independent Burma in 1948. Can we label him “an unfaithful, unpatriotic guy”?
စေကာ္လာဦးတက္ထြတ္ ဆိုတာေရႊျပည္ႀကီးကကိုရင္တာတို႔အရပ္သား။ မုံေရြးဥသွ်စ္ပင္ဇာတိ။ စေနသား ၁၉၁၀ ႏို၀င္ဘာ ၂၆ ေမြး။ ၁၉၇၈ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ မွာကြယ္လြန္။ ဗမာျပည္ႀကီးႀကီးပြား ဖို႔ ဘိလပ္ျပည္မွာ ပါဠိမဟာ၀ိဇၹာဘြဲ႔အတြက္ ၁၉၃၆ မွာ ေစာစံဖိုးသင္၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသု၀ဏ္၊ သံအမတ္ႀကီးေဟာင္း ဦးအုန္း တို႔နဲ႔အတူ ပညာေတာ္သင္သြားရင္းနဲ႔ ေသသည္ထိ အဲဒီမွာေနသြားသူ။ ေရႊျပည္ႀကီးကို တစ္ခါလား (၁၉၃၉ မွာ) လည္ရံုသက္သက္ တစ္လၾကာခဏျပန္လာဖူးသူ။ သူက London School of Oriental and African Studies  မွာ မဟာ၀ိဇၹာက်မ္းျပဳ ရာမွာ တစ္ခန္းေရးလိုက္ ဆုတ္ၿဖဲလိုက္နဲ႔ က်မ္းမၿပီးဘူးလို႔ သိရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က တစ္မ်က္ႏွာေတာင္မၿပီးဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ က်မ္းမၿပီးလို႔ ဘြဲ႔သာမရတာ သူကေတာ့ သူ႔ပညာရပ္မွာ ေပါက္ေျမာက္လြန္းလို႔ သိမ္းျမစ္ကမ္းက ၿမိဳ႕မွာ ဆရာတစ္ဆူလို အသိအမွတ္အျပဳခံရတာေတာ့ အမွန္ပါ။ GCE စာေမးပြဲမွာ ျမန္မာေက်ာင္းသားရွိရင္ ျမန္မာစာေမးခြန္းထုတ္တာ သူခင္ဗ်။ ဘိလပ္ႏိုင္ငံျခားေရးရံုးကျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ဆိုင္တဲ့မွတ္တမ္းေတြ ဘာသာျပန္ရင္သူပဲကူညီရတာလို႔သိရတယ္။ ဘီဘီစီ ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္မွာ ကာလတစ္ခုၾကာတာ၀န္ထမ္းခဲ့ဖူးေသးတယ္။ လန္ဒန္က အမွတ္ (၄၅) ဘားနာ့ဒ္လမ္း တိုက္ခန္းမွာအသက္ထက္ဆံုး ေနၿပီး မိမိႏိုင္ငံကလာတဲ့ ပညာေတာ္သင္ေတြကို က်မ္းျပဳရာ စာအုပ္စာတမ္းစုေဆာင္းရာမွာ ရွယ္ကူညီရင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေနသြားသူျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေငြကိုင္တို႔၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို႔ ဆိုတာ လန္ဒန္ပညာေတာ္သင္ဘ၀မွာ သူ႔ဆီကအကူအညီအေတာ္ရခဲ့တယ္လို႔ဆိုၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံကိုမခ်စ္ဘူးဆိုရေအာင္လည္းအခက္သားကလား။ အဂၤလိပ္စစ္သားေတြ ဖိုးတြမ္တီးလုပ္သြားတဲ့ ရွားပါးပရပိုက္ေတြ၊ ေပမူေတြကို ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ၿပီး ေရႊျပည္ႀကီးကအမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္နဲ႔ ျပတိုက္ကိုေပးလွဴခဲ့သူလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊျပည္ႀကီးလြတ္လပ္ေရးရေတာ့ မဆိုင္းမတြ ေရႊျပည္ႀကီးေပါက္၊ ေရႊႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေၾကာင္းေၾကျငာခဲ့တာလည္း သူပဲခင္ဗ်။ မိတ္ေဆြပဲ ဒီလိုလူမ်ိဳးကို ရွာၾကည့္ဖို႔ လြယ္မလြယ္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေတြးၾကည့္ပါဦး။

ပန္းခ်ီဆရာႀကီးဦးဘသက္ (1903 – 1972) ဆိုတာ မႏၱေလးေရွ႕ေတာ္ေျပး၀င္းသားခင္ဗ်။ အရင္မႏၱေလးသား ေတြကေတာ့ “ ေရွ႕ေတာ္ေျပး၀င္းကထြက္ရင္ ဘယ္ေနရာမဆိုခၽြန္ရမယ္၊ လြန္ရမယ္” လို႔ အမႊန္းတင္ေလ့ရွိတယ္။ ဦးဘသက္အေၾကာင္းကို မႏၱေလးသူ ေဒၚအမာေရးထားတာကို ကိုးကားရင္ ပိုၿပီးသရုပ္ေပၚပါလိမ့္မယ္။
“  ဦးဘသက္က ငယ္ငယ္ကတည္းက စာမသင္ခ်င္ဘူး၊ စာသာမသင္ခ်င္တာ သူ႔မွာ အႏုပညာ ဗီဇကေတာ့ အလိုလို ရွိေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ခါ မ႑ပ္ဆရာဆရာဘူးအိမ္မွာ ေက်ာင္းေျပးရင္း၀င္ပုန္းေနေတာ့ ရွမ္းပြဲက ေငြ ၇၀၀ ေပးၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွမတူေအာင္ မ႑ပ္တစ္ေဆာင္အပ္ေတာ့ ဆရာက မီးေသြးခဲနဲ႔ ျခစ္ၿပီး ပန္းေတြကို ေရးေနတာကို ျမင္ေတာ့ ဦးဘသက္ျဖစ္လာမယ့္ ကေလးက “ ေငြ ၇၀၀ ေတာင္ယူၿပီးတစ္ခါလာလည္းဒါပဲ “ လို႔ ေျပာေတာ့ ဆရာဘူးကနားၿငီးၿပီး “ဒီေကာင္ေလးလက္ထဲကို အျဖဴထည္တခုေပးထားလိုက္ စမ္းကြာ၊ နားၿငီးလြန္းလို႔”ေျပာလိုက္သတဲ့။ အျဖဴထည္ရေတာ့ေမာင္ဘသက္က ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေဆးစပ္ၿပီး ကႏုတ္ပန္းေတြ ေရးကာ တိတ္တိတ္ထားၿပီးျပန္သြားတယ္။ သူျပန္သြားမွ သူ႔လက္ရာကေကာင္းလြန္းေနလို႔ အိမ္ကေန တစ္ေခါက္ျပန္ပင့္ ၿပီးအေခ်ာဆြဲခိုင္းရသတဲ့။ ပန္းထိမ္ဖိုကိုအပ္ေပးေတာ့လည္းအားလံုးႀကိဳတတ္ေနၿပီးလက္ရာကလည္းေကာင္းလြန္းေတာ့ ဆရာေတာင္လက္ဖ်ားခါရသတဲ့။
ေက်ာက္စိမ္းတံုးေလးလက္မပတ္လည္ေလာက္ကို အိမ္မွာဘုရားထုေတာ့လည္းလက္နက္က သူ႔ဘာသာ ထက္ေအာင္ေသြးၿပီးလုပ္ထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္လက္နက္ေတြျဖစ္တဲ့ ေငြမူးေစ့တို႔ ၊ ေၾကးပိုက္ဆံတို႔။ ဘုရားဆင္းတုရေတာ့ တရုတ္တန္းက တရုတ္ပန္းပုဆရာႀကီးကို သြားျပေတာ့ ဒါဘယ္ကရလဲ။ ေဟာင္ေကာင္ကမွလုပ္ႏိုင္တဲ့ လက္ရာလို႔ တရုတ္ႀကီးက ေျပာသတဲ့။
ပန္းခ်ီဆြဲေတာ့လည္း ေတြ႔ကရာ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ဆြဲေပမယ့္ လက္ရာကပထမတန္းစား ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေပၚဦးသက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးနာမည္ သက္ ဟာ သူ႔ဆရာဦးဘသက္ကို ေလးစားလြန္းလို႔ထည့္ထားတာပါ။ “ဘႀကီးသက္ပန္းခ်ီဆြဲရင္သူေရးတာကို ရင္မၾကည့္ရတယ္။ စတန္႔ေတြ၊ မခန္႔ေလးစားေတြကသိပ္မ်ားတာ။ ေရေဆးဆြဲတာ ၀ါတာကာလာဆိုတာ ငါ့လက္ထဲမွာ ရွိတာပါကြာ ဆိုတဲ့ စတိုင္နဲ႔ ပိုင္လိုက္တဲ့ လုပ္ေပါက္။ မႏၱေလးေတာင္ပံုကို ျပႆာဒ္ကစဆြဲၿပီးမွ တကားလံုးျပန္႔သြားတာမ်ိဳးလုပ္တယ္။ ink and pen ဆြဲျပန္ေတာ့လည္း ၾကည့္ရတာလႈိင္းစီးေနရသလိုပဲ” လို႔ ဆရာေပၚဦးသက္ကေျပာပါတယ္။ တကယ့္ကို the hand, the head, and the heart together go with the man ဆိုတဲ့လူစားမ်ိဳးပါ။

ဗမာ လူထူးလူဆန္းမ်ား…

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ဟာ ဗမာလူမ်ိဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိေတာ္မူၾကၿပီးသားပါ။ ေတာ္တာမေတာ္တာ ေနာက္ထား..သူတို႔ဘာေၾကာင့္ထူးျခားရတယ္ဆိုတာကို တင္ျပထားတာပါ..။ လိုအပ္ရာရာကို comment ၀င္ေပး..ေပးၾကပါဦး။
၁။ ဦးတက္ထြတ္
၂။ ဦးဘသက္
၃။ ဦးေအာင္ဆန္း
၄။ ေဒါက္တာ သန္းထြန္း
၅။ ဗဒံုမင္း
၆။ ေဒါက္တာ ဘေမာ္
၇။ ဦးခင္ေမာင္ရင္
၈။ အီၾကာေကြး
၉။ ဦး၀င္းေဖ
၁၀။ ဦးဘညြန္႔
တစ္ဦးစီအေၾကာင္းကို ပို႔စ္ အလိုက္ တင္ျပေပးပါ့မယ္။

လြမ္းစရာ့ဧရာ၀တီ....

သီခ်င္းဆိုတဲ့သြားေလသူ ကိုငွက္ႀကီးေခၚ ထူးအိမ္သင္က ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕ သူတို႔သမီး လို႔ နာမည္ေပးသြားသလိုပါပဲ။ ဧရာ၀တီဟာ သူစီးဆင္းရာခရီးတေလွ်ာက္မွာ ကဗ်ာေတြကိုသီဖြဲ႔ရင္း ေလာကကိုအလွဆင္ေနတယ္။ အခုျမင္ရတာ ျမစ္ေၾကပိုင္းက လူးလြန္႔ေနတဲ့ ျမစ္ဧရာရဲ႕ ေဆာင္းတြင္းနံနက္အလွကို၀ိုးတ၀ါးျမင္ရပံု ျဖစ္ပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ရင္ေတြ႔ရမွာက ျမစ္အလယ္တည့္တည့္ေလာက္မွာ ထြန္းေနတဲ့ ေရလယ္ကၽြန္းပါ။ အဲဒီေရလယ္ကၽြန္းဟာ အခုျမင္ရတဲ့ကမ္းစပ္ကေန ေႏြဥတုေရနည္းခ်ိန္ဆိုရင္ ေရကူးစရာေတာင္မလိုပဲ ရင္စို႔မေရာက္တေရာက္ ေရကိုျဖတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ရပါတယ္။ ေရလယ္က ကၽြန္းမွာ ပက္လက္လွန္ခ်ၿပီး မ်က္လံုးေလးေတြေမွးစင္းကာ ဧရာ၀တီကိုေခါင္းအံုးၿပီး အိပ္မက္လွလွ ကို သင္ေကာင္းစြာမက္ႏိုင္မွာပါ။ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကေန ေန႔ခ်င္းျပန္အလည္သြားခ်င္လ်ွင္ babyhtuthtut@gmail.com ကိုဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ခရီးသြားေအဂ်င္စီမဟုတ္ပါ။ သတင္း၀န္ေဆာင္မႈေပးရံုသက္သက္ပါ။

လြတ္လပ္ေရးေန႔အေတြးမ်ား…

၁၉၄၇-၄၈ ကာလမ်ားဆီကပါ။ ေျပာၾကတာကျမန္မာျပည္ဟာလြတ္လပ္ေရးနဲ႔မတန္ေသးဘူးတဲ့။ လြတ္လပ္ေရးသာေပးလိုက္ရင္ ေသြးေခ်ာင္းစီးမွာတဲ့ဗ်ာ။ ဒါက ကိုလိုနီ၀ါဒကို လက္ကိုင္ျပဳထားတဲ့သူမ်ား၊ ခ်ာခ်ီရဲ႕ ကြန္ဆာ့ဗတစ္ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားရဲ႕ေဟာကိန္းပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ဟုတ္သလိုလိုပါပဲလား လို႔ထင္ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္..၁၈၈၅ ပါေတာ္မူၿပီးကတည္းက ၀ိုင္အမ္ဘီေအ၊ ေနာက္ ဂ်ီစီဘီေအ၊ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္၊ ဆရာေတာ္ ဦး၀ိစာရ၊ ဦးဥတၱမ၊ ဂဠဳန္ဆရာစံ၊ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု၊ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၊ ဒို႔ဗမာအစည္းအရံုး၊ ဘီအိုင္ေအ၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး၊ ဖဆပလ၊ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္၊ ပင္လံုစာခ်ဳပ္၊ အာဇာနည္ေန႔၊ ႏု-အက္တလီစာခ်ဳပ္၊ လက္်ာ-ဖရီးမင္းစာခ်ဳပ္….. ေနာက္ဆုံး ၁၉၄၈ ဇန္န၀ါရီ ၄ နံနက္ ၄ နာရီ မိနစ္ ၂၀ …ခရီးလမ္းကၾကမ္း၊ အရင္းအႏွီးေတြကမ်ား..ဘယ္မွာလြပ္လပ္ေရးနဲ႔မတန္ရမွာလဲ။ တန္လြန္းမက ဟိုးဘက္ေတာင္ေရာက္ေသး။ အင္း..ဒါေပမယ့္…ေပါ့…ဗ်ာ..။
ၿမိဳ႔ငယ္ေလးတစ္ခုကို အခုရက္ထဲေပါ့ဗ်ာ..ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ေက်ာက္စာေတြကိုေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ထားတာ ဒီၿမိဳ႔နဲ႔ပါအပါဆိုရင္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ သံုးေလးၿမိဳ႔ပဲရွိတယ္ဆိုပဲ။ ထား..ပါ။ အဓိကေျပာျပခ်င္တာက လြပ္လပ္ေရးရေအာင္အတူတူႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါလ်က္ အာဃာတေတြႀကီးခဲ့ၾကတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ေစာေစာကေျပာတဲ့ေက်ာက္စာေတြကို ပိဋကတ္တိုက္လိုမ်ိဳး အေဆာက္အဦးနဲ႔ တခမ္းတနားထားၿပီးေတာ့ အဲဒီအေဆာက္အဦကေန လမ္းမကို သြားတဲ့စၾကၤံန္လမ္းကို တန္ေဆာင္းတစ္ခုနဲ႔ဆက္ထားတယ္။ ေဒသခံေတြကေတာ့ ေပ ငါးရာေလာက္ရွည္တဲ့တန္ေဆာင္းတစ္ခုလံုးကို သံထည္ေတြနဲ႔ခ်ည္းလုပ္ထားေတာ့ သံတန္ေဆာင္းလို႔အလြယ္ေခၚၾကတယ္။ ပံုမွာၾကည့္ပါ။ ၁၂၉၂ မွာ လႈဒါန္းထားတဲ့ အေဆာက္အဦးရယ္၊ အဲဒီ တန္ေဆာင္းေဘးက ယာခင္းေလးရယ္..ဆြတ္ပ်ံ့ဖြယ္ေတြ႔ရမွာပါ။ အဲဒီတန္ေဆာင္းေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး အုတ္သွ်စ္သီးႏွစ္လံုးထုၾကသလိုမ်ိဳး ၁၉၅၀ ႏွစ္မ်ားဆီမွာ ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ တိုက္ၾကတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္မီး ေတာက္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ရိုင္ဖယ္၊ မိုင္ႏွစ္ဆယ္၊ တိုင္မကြယ္နဲ႔ ဆိုတဲ့စာခ်ိဳးေလးကလဲရွိေတာ့ သံတန္ေဆာင္းေလးခမ်ာမွာမ်ား ပံုထဲမွာေတြ႔ေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ။

A get-together of High School students of Danubyu

A get-together party of Alumni of State High School, Danubyu, Ayeyarwaddy Division was held in the school compound on 26th December 2009. Proceeding along this party was paying homage to the elderly teachers. A total of 10 million kyats was offered to the teachers. This is the 12th of its kind in the school. Among the participants was famous violinist U Tin Yee, who performed his string orchestra in the misty night, in honor of his teachers and the townsfolk. (Photo)